روزنامه نگار

آموزش روزنامه نگاری و یادداشت های یک روزنامه نگار

 
زمانی برای مردن
ساعت ٥:٢٧ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٠ آبان ۱۳۸٧  

 

چندی پیش محمود رضائیان مدیرعامل سازمان بهشت زهرا اعلام کرد، با توجه به فوت روزانه 150 نفر در شهر تهران ، گورستان بهشت زهرا به تنهایی برای دفن  کافی نبوده و تهران به گورستان دیگر در چهار نقطه متفاوت از شهر نیاز دارد .

شاید هنگامی  که فعالیت گورستان بهشت زهرا رسما از سال 1349 خورشیدی آغاز و نخستین درگذشته به نام محمد تقی خیابان در تاریخ سوم مرداد ماه سال 1349 خورشیدی در قطعه یک، ردیف یک و شماره یک به خاک سپرده شد کسی پیش بینی نمی کرد که حدود 40 سال بعد مردم تهران برای دفن اموات خود  علاوه بر زمین 500 هکتاری بهشت زهرا، به چهار قبرستان دیگر نیاز پیدا کنند.

با توجه به سخنان  مدیرعامل سازمان بهشت زهرا ظرفیت  این گورستان فقط تا پایان سال ، اجازه دفن اموات را می دهد. مردم تهران در مواجهه با این مشکل چند راه حل بیشتر ندارد.

-راه اول اینست که اصولا به حضرت عزرائیل پاسخ مثبت ندهند و نمیرند

-راه دیگر اینست که برای بدون قبر ماندن کمی زودتر بمیرند تا سهمی از قبر های باقیمانده داشته باشند.

-به شیوه وایکینگ ها اموات خود را بسوزانند و یا به شیوه آن شهر خیالی در داستان اسکندر ،اموات خود را در جلوی در منزلشان به خاک بسپارند تا هر روز هم فاتحه ای برایشان بفرستند و هم عاقبت کار خود را ببینند.